Κάνοντας μια βόλτα στην Ξάνθη της δεκαετίας 2000-2010, έβλεπες ένα απέραντο εργοτάξιο και εργοστάσιο. Σήμερα τα πάντα παραπέμπουν σε εικόνες ταινίας τρόμου…

Ξάνθη

Κάνοντας μια βόλτα στην Ξάνθη της δεκαετίας 2000-2010, έβλεπες ένα απέραντο εργοτάξιο και εργοστάσιο. Σήμερα τα πάντα παραπέμπουν σε εικόνες ταινίας τρόμου…

 

 

 

  Η Ξάνθη που μεγαλώσαμε δυστυχώς, δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή. Κάνοντας μια βόλτα στην Ξάνθη και δεν αναφέρομαι μόνο στην πόλη, αλλά σε ολόκληρη την πεδινή περιοχή, αναπολείς τις παλιές καλές εποχές, όπου ανά πάσα ώρα και στιγμή, αν σήκωνες το μάτι, έβλεπες ένα απέραντο εργοτάξιο και εργοστάσιο με δεκάδες έργα να υλοποιούνται και άλλα τόσα εργοστάσια να λειτουργούν, απασχολώντας το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.

Σήμερα δυστυχώς, κάνοντας μια βόλτα σε ολόκληρη την πεδινή περιοχή της Ξάνθης, οι εικόνες που συναντάς σε παραπέμπουν σε ταινία τρόμου. Ένα απέραντο νεκροταφείο, με τους λιγοστούς επαγγελματίες να προσπαθούν σε μια άνιση μάχη να κρατήσουν κάτι ελάχιστο από τα προσχήματα και στον τομέα των έργων να μην υπάρχει αύριο.

Οι Δήμοι αγκυλωμένοι από την πενιχρή οικονομική δυνατότητα που διαθέτουν, αλλά και από την γραφειοκρατία η οποία αντί να συρρικνωθεί γιγαντώθηκε, δείχνουν αδύναμοι μπροστά στην καταστροφή που διαφαίνεται, άσχετα αν καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες για να κουνηθούν λίγο τα φρακαρισμένα ή κολλημένα από τη σκουριά γρανάζια της ανάπτυξης.

Η κοινωνία παρακολουθεί ως κομπάρσος την εξέλιξη της ταινίας τρόμου του προδιαγεγραμμένου άσχημου σεναρίου για το μέλλον της και αναλώνεται σε ανούσιες «δημοσιογραφικές αποκαλύψεις» στο διαδίκτυο, θεωρώντας πως η ζωή είναι μια Φρουτοπία την οποία συνεχώς θα σώζει ο Πίκος Απίκος.

Δυστυχώς και ενώ κάποιοι επανειλημμένα προσπαθούν να μας πείσουν πως έχει πουληθεί το μέλλον μας, εμείς καθόμαστε μέσα στο σπίτι, εγκλωβισμένοι στην ξενομανία και στο διαδίκτυο και ασχολούμαστε μόνιμα με το τι κάνει ο άλλος και όχι με το τι δεν κάνουμε εμείς για να αλλάξουμε αυτήν την εικόνα.

Τους επιτρέψαμε να μας αναγκάσουν να παραδώσουμε τα όπλα και να μας κλέψουν αμαχητί ακόμη και την μεγαλύτερη κληρονομιά που μας έδωσε αυτή η χώρα, που δεν είναι άλλη από τη λέξη Φιλότιμο, η οποία έχει εξαφανιστεί σχεδόν από τη ζωή των Ελλήνων, από τη ζωή των μοναδικών ανθρώπων που είχαν την ευκαιρία να την έχουν ως προίκα στο λεξιλόγιο και στην καθημερινότητά τους.

Εδώ Γράφετε τα σχόλια σας